بلند میشوم باید سری به به اینترن ها و آن غسالخانه بزنم

 اما کو ۸صبح های قدیم که مغزم نمیفهمید چرا قدم میزنم تا۹ شودحالا بهترم صبح های بهتری دارم با پاهایم کنار آمده ام

از کناردرسردخانه رد میشوم بینی ام را قوی میکنم که عاقبتم یادم بماند فکرهایم رالب پنجره میگذارم که وسط درس خواندن سری بزنم به دلواپسی هایم

 توی آینه نگاه میکنم مبادا نا مرتب باشم دوربین ها را میپایم و میروم

برمیگردم. تمام میشوم. فکرهایم را برمیدارم . عاقبتم رامرورمی کنم به مانیتور نگاه میکنم ساعت ۲ است کارتون ندارد به گمانم اخبار باشد ولی امروز سیاه است توی سلف هم خبری از علایقم نیست

 ای کاش ۵ شنبه ها هم تا ۱۰ باز بود دلیلش هم این که بی دلیل دلیل های زیادی دارم مثلا موسیقی تیرهای برق در شب هنگام پیاده روی   برابری ام با مردها  که از شب نمیترسند

غسالخانه را میسپرم به خدا وخودم را    از نگهبان ها خداحافظی میکنم تا یادشان بمانم

خستگی ام را گوشه ی اتاق میگذارم فقط حواسم باشد جای قبلی نباشد که نه عادت خوب است نه وابستگی

حاضر میشوم که کلاسم را حاضر شوم تولدم را یادآوری میکنم به زور تبریک میگیرم شلوغ میکنم جلب توجه را دوست دارم  نه اندازه ی بستنی شاید هم بیشتر

یادم باشد روی تخته ی کلاس هم برای خودم تبریک ننویسم سرم را هم اصلابالا نگیرم دکتری که وارد میشود مریض ها را خوب تشخیص میدهد

سرم را بالا میگیرم سوال ها راخوب جواب میدهم آن بازیگوش تاییدم میکند پسر ها بیشتر دوستم دارند دکتر اذیتمان میکند میروم بیرون کمی آب قند میدهم به سلول هایم تا سرخی ام بخوابد

کلاس را زیرو رو میکنم تا پیدایش کنم  میخورمش کدئین رااول به انکفالین ها میدهم بعد به دوستم بعداز کلاس به سوال های دوستم جواب میدهم دورو برم را میپایم در راکمی میبندم روی تخته مینویسم تولدت مبارک

 میگذارم دوستم برود که پدرش مرا با این وضع نبیند دیگر حرمت نگاه نمیدارم میخواهم خودم باشم اما هنوز از قضاوت واهمه دارم 

راستی امروز روز مردگان است باید بروم زیارت خرما بدهم آن هم از نوع رسیده و مشروع وارد میشم حدقه ی چشم ها را اذیت میکنم ذهن ها پرت میشود دعا ها قطع میشود جلوی راه پای زیارت مینشینم                                                                                                                                              به اسکناس ها خیره میشوم مغزم نمیپذیرد ای کاش وسعتم میرسید و برای بچه های زیارت غول چراغ جادو میشدم میروم آن ته که زیارت خوب معلوم باشد و تنها باشم خانواده ام میرسندباحرمت       یادشان هست

سرم دارد  میمیرد  فقط کمی   ملاحظه اش را    نکردم    امروز                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      اشکم را در می آوردبرنامه هایم رااز هم میپاشاند بد اخلاق میشوم عصبی ام میکند داد میزنم             بگذار ابهتم را ببیند شایدبترسد درک کند

نه جشن سوزن راه میاندازد من بیرون میریزم                                                                                دیگر هیچوقت به دادش نمیرسم بگذار بزرگ شود

باید میرفتم و به آن مریض از راه تلپاتی میفهماندم که قبولش دارم کمی هم بروبر به دکترها خیره میشدم تا فرقشان را با مریض ها بفهمم شاید کمی منطقی شوم ودیگر با راه غیرجنسی ازتخت روبه رویی شکوفه ندهم 

 خانه به ما میرسد همه چیز به من وصل میشود وصله دار میخوابم

                                                                                                                                  حواسم به زحمتهاست به خستگی ها بلند میشوم تا تاریخ ۲۴ام به این نوشته بدهم دیر میشود

بروم کادوهایم رابگیرم وبه آدمهایی که دوستشان دارم خیره شوم به این موجودات و بازیگوشی هایشان بخندم تلخی ها را پشت ۱۹سالگی ام آتش بزنم به لبخندهایی که از صبح تاکنون گرفته ام فکرکنم تازه کادوی خدا هم بماند